无声的哭泣

                   孤独的走在繁华的城市
                   突然发现自己 漫无目的
! b/ x# v* t/ Q5 n' n  r/ n                   被淹没在茫茫的人海里
! a7 A' Z+ J  {9 i' {) M. t7 s1 g5 ?$ k. D                   只能笑着 重新再来一次
                                 ……
                   曾忘不了的别勉强忘记
                   就让它们留在 从前记忆
" d* A5 Q: I" k9 X, ]+ [- B                   随着时间慢慢的会消失
1 P# F4 r% U( E) W' @3 N                   别太在意 始终彻彻底底
% Q1 L* e, l1 T! L  `                                  ……
9 q1 z0 r+ j0 o3 M$ }3 o7 @4 Y& h                或许是放了太多无奈在心里
                      无法解脱  无法喧释
! \8 |+ M" t( A                才让自己这么沉重这么压抑
                       找不到曾经的勇气
! Y: z- r; p4 C1 H* W                                  ……
                也许是懂得现实多么不容易
" P' N( L( R" X4 Y- I& u                      一直努力  一直坚持
                不让心灵变得空虚变得孤寂
  y6 y4 |4 R. K1 t" w5 ~4 P                       到最后只剩下哭泣

当背负着沉重游荡在这里，只是不想把往事一遍遍翻起，嘴里默念着我要放弃，却把思念从最疼的地方一回回提起，当幻觉被冷风吹散，发现脸上早就淌流着咸涩的泪滴

孤独的路途哭泣的魂灵。