无声的哭泣

                   孤独的走在繁华的城市
$ a2 O( g/ J2 ]- m# F. w                   突然发现自己 漫无目的
1 n) v5 ~, F: I. ?# {/ t                   被淹没在茫茫的人海里
                   只能笑着 重新再来一次
                                 ……
                   曾忘不了的别勉强忘记
6 I& b! ^4 C5 A                   就让它们留在 从前记忆
5 `: m2 c1 m/ T, \! @$ k                   随着时间慢慢的会消失
                   别太在意 始终彻彻底底
                                  ……
/ f" a6 ]( J5 ~% s                或许是放了太多无奈在心里
                      无法解脱  无法喧释
                才让自己这么沉重这么压抑
& O$ U5 T5 l9 F8 c- |" {                       找不到曾经的勇气
                                  ……
                也许是懂得现实多么不容易
                      一直努力  一直坚持
                不让心灵变得空虚变得孤寂
+ {7 `4 Y  Q! h  Z# `$ A                       到最后只剩下哭泣

当背负着沉重游荡在这里，只是不想把往事一遍遍翻起，嘴里默念着我要放弃，却把思念从最疼的地方一回回提起，当幻觉被冷风吹散，发现脸上早就淌流着咸涩的泪滴

孤独的路途哭泣的魂灵。